چرا وقتی كه آدم تنها میشه

غم ُ غصهَ ش قده یه دنیا میشه

میره یه گوشه پنهون می شینه

اون جا رو مثل یه زندون می بینه

غم تنهایی اسیرت میكنه

تا بخوای بجنبی پیرت میكنه

وقتی كه تنها میشم اشك تو چشام پر میزنه

غم میاد یواش یواش خونه دل در میزنه

یاد اون شبها میافتم زیر مهتاب بهار

توی جنگل لبه چشمه می نشستیم من و یار

غم تنهایی اسیرت میكنه

تا بخوای بجنبی پیرت میكنه

میگن این دنیا دیگه مثل قدیما نمیشه

دل این آدما زشته دیگه زیــبا نمیشه

اون بالا باد داره زاغ ِ ابرارُ چوب میزنه

اشك این ابرا زیاده ولی دریا نمیشه

غم تنهایی اسیرت میكنه

تا بخوای بجنبی پیرت میكنه